Hallo iedereen,
Aan onze ouders: Voor de laatste keer kom ik nog een blogje plaatsen. Een weekje lang heb ik jullie overstelpt met mijn verhaal, het zeeklasverhaal uit de ogen van volwassenen, begeleiders die jullie kinderen 5 dagen al de hunne hebben beschouwd.
Het was een intense week met heel veel leuke momenten maar soms ook met momenten waar we kordaat moesten ingrijpen. Die zijn af en toe eens nodig om een groep van 45 “bijna pubers” een gezellige, leuke week te bezorgen. Eén van de belangrijkste lessen bij zo’n zeeklas is het leren samenleven in groep waarbij ze moeten ervaren dat op sommige ogenblikken “je eigen zin doen” niet kan. Thuis zijn ze “onze prins” of “onze prinses” maar tijdens een weekje zeeklas zijn ze slechts “één van de vele prinsen of prinsessen” en dan gelden andere normen en waarden. Het is een belangrijke levensles om daar te leren mee omgaan want in hun verdere maatschappelijke leven keren die normen en waarden voortdurend terug.
Onze sloebers zijn ook thuisgekomen met een verhaal, het zeeklasverhaal uit de ogen van een kind, jongeren die 5 dagen de begeleiders als hun mama’s en papa hebben beschouwd. De verhalen zullen meestal hetzelfde klinken, maar soms ook totaal anders want wij, volwassenen, bekijken dingen soms op een andere manier dan kinderen……..luister aandachtig naar wat ze te vertellen hebben want achter het verhaal zit soms nog een verhaal : het is aan jullie om dat te begrijpen, te doorgronden en er eventueel naar te handelen…….BEDANKT OUDERS
Aan mijn thuisfront: ze hebben het weer eens doorgestaan zonder mij. Alleen jammer voor Gwenny dat ik haar eerste week unief vanop afstand moest meevolgen. Al is ze bijna volwassen zo’n nieuw begin is nog altijd overweldigend maar haar verhalen stellen mij al gerust. Zonder hun goedkeuring zou ik dit alles niet kunnen doen, ze steunen mij tenvolle, waarschuwen mij als ik in overdrive ga, maar zijn zonder er veel woorden aan vuil te maken fier op de bloggende mama……Het was leuk thuiskomen….BEDANKT ERWIN GWENNY EN DANICA
Ze zijn blij met mijn terugkomst, ik ook, maar met een zalig gevoel van “dat-hebben-we-weer-eens-geflikt”
Die “we” is ons soepellopend zeeklasteam die weer heeft gedraaid als een turbodiesel : zonder haperingen en met een krachtig vermogen al was de brandstoftank bijna leeg ( de turbo lag teveel aan…) Typerend voor ons perfecte radarwerk is dat de verantwoordelijken van Flipper er mij woensdag attent op maakten dat we eigenlijk met hen het programma nog niet overlopen hadden en dat wij nog geen enkele keer iets komen vragen waren…ja, we weten wie, wat, waar en wanneer !! Wij zijn gemakkelijke mensen zeggen ze…
Aan meester/medic Hans: zoals steeds een rots in de branding, de sterke arm met zachte zorgende handen. Ook zijn fotografie talent heeft pareltjes opgeleverd. Hij staat liever achter de camera dan voor de camera maar zijn aanwezigheid is van goudwaarde. Voor ons, begeleiders, is hij ons steuntje in de rug die de meer-voor-de-jongens taken voor zich neemt. Je kan met hem uren praten over opvoeden, maatschappelijke vraagstukken en levensvraagstukken. Door zijn werkervaring kan hij ons helpen om sommige sociale interacties beter te begrijpen en te doorgronden. Je kan met hem gezellig keuvelen bij een glaasje wijn en je moet het toch verschrikkelijk graag doen als je voor een druk, stressvol en vermoeiend verblijf in Flipper een weekje zuurverdiende vakantie opgeeft. BEDANKT HANS…..
Aan juf Ann: zeeklas lijkt een weekje vakantie met echtgenoot Hans maar dat is het absoluut niet. Ze leven een weekje naast elkaar, tijd voor mekaar is er niet. De begeleiding van een groep tijdens de zeeklas vergt veel energie. Ze is voortdurend in de weer, alert voor alles wat gebeurt, ze kan zich snel aanpassen aan veranderende situaties. Ze draait op routine maar blijft immer goedlachs en speelt accuraat in op situaties. Meiske, remember dat ene momentje met ons beiden samen, ons uniek ogenblikje samen, je weet wat ik dan gezegd heb : je kan altijd op mij rekenen. BEDANKT ANN….
Aan juf Marie-Christine: dat zij ook fantastisch werk heeft geleverd hebben jullie kunnen merken aan de schitterende foto’s die dagelijks op het internet werden geplaatst. Zelfs toen de website ineens werd veranderd heeft zij op korte tijd de nodige aanpassingen gedaan : flexibiliteit noemen ze dat. De foto’s zijn pareltjes zijn en ze heeft daarbij geen enkel kind vergeten : ze staan er allemaal een paar keer solo op. Maar ze deed niet alleen dat : ze draaide ook volop mee in de zorg voor de kinderen, ze fotografeert constant maar kan ondertussen nog toezicht doen, akkefietjes in de kiem smoren, onveilige situaties inschatten. Kortom vijf werken gelijk doen, zoals alleen gedreven mensen dat kunnen. BEDANKT MARIE-CHRISTINE
…en ook bedankt manlief ERIC om ons een dagje te komenhelpen…..
Zo dat was het dan…….ik laat dit alles nog lang online staan, je kan altijd eens terug om nog eens te lezen hoe het toen was….het weekje zeeklas op Sint-Denijs….een fantastisch weekje……een weekje om nooit te vergeten
juf Rita